Свикнала съм да не ме разбират
нищо ново не се случи,
но нали затова приятелите се избират,
за да може, между тях да се получи.
Казвам едно, а ти звучи другояче,
все нещо не се доразбираме.
От всичко това сърцето ми плаче,
а всъщност, едно и също избираме.
Краят май приближава,
онзи, от който така се страхувам.
Щом трябва ще се откажа,
колкото и да те жадувам.
Добре, ще спра да си казвам желанията,
пак ще стана предишната,
ще сложа край на мечтанията,
ще спра болката, тази излишната.
Но ти ще се почувстваш ли по-добре?-
или ще те боли всеки ден,
и двамата ще се чувстваме зле
и ти ще страдаш колкото мен.
Нека на половина да се променим,
нека болката да си спестим,
да не оставим Любовта да ни подмине,
защото без нея, няма как да продължим!